‘The Making of the Humanities VI’

Last month I had a pleasure to present my current research on laboratories in the humanities during the conference ‘The Making of the Humanities VI’ taking place at the University of Oxford, Humanities Division and Somerville College on September 28-30, 2017. The goal of my presentation, titled ‘The Emergence of Laboratories in the Humanities: Impetus, Implementation, and Impact’ was to trace a history of the humanities labs, covering the impulse and the mechanism of their creation. Below, I have attached my abstract and presentation available also in the section of ‘Projects’.

The humanities has made significant conceptual shifts that include fostering strong innovative and collaborative research, employing technologies, and building a bridge between the academy, industry, and community. Above changes mean designing and defining the humanities anew. Creating an academic discipline requires an ‘administrative imagination’; that is to say, we must build a structure aligned with development strategy. Consequently, the humanities has undergone an ‘infrastructure turn’ over the past ten years and launched a new physical place: a laboratory. The emergence of labs in the humanities has been crucial for “redefining the role of the humanities” and “re-configuration of the humanities offered by computational technologies”; however, the proliferation and the fragmentation of labs have led to a state of emergency when it becomes urgent to investigate their significance, objectives, and impact.  

The goal of the presentation is to analyze three aspects of the humanities labs: its impetus, implementation, and impact. The first part aims to trace a history of the humanities labs, covering the impulse and the mechanism of their creation. This section includes also mapping out laboratories in the humanities established all over the world. The second part presents the complex landscape of the laboratories in the humanities, launched in various ways as a physical research lab, a makerspace, a virtual network, a community project, etc. The last part examines the features of laboratories that significantly reconfigure the humanities seen as an innovative, digital technology-based field, hands-on experimental research, situated practice, engaged in community affairs, and collaborating with local companies.

Free access to my new article “Data, Collaboration, Laboratory”

My new article Data, Collaboration, Laboratory: Bringing Concepts from Science into Humanities Practice has just been published in “English Studies” (2017, Doi: 10.1080/0013838X.2017.1332022).

You can receive one of 50 free eprints! Everyone who clicks on the link below will be taken to the full article. Feel free to share it with colleagues and friends, giving them free access to the article.

http://www.tandfonline.com/eprint/zCideK2GiU94xHqfG5Pp/full

Abstract:
Humanities researchers have been looking for new tools and strategies to overcome what has been called, in recent years, a “crisis” in the humanities. These efforts maintain that it is possible to change the widespread view that humanities fields are arcane or irrelevant by changing conceptual frames in ways that show the humanities to be useful, accessible and actionable. Specifically, researchers have been claiming for the humanities frames and concepts from the sciences, such as the humanities “labs” that signal (in both name and design) quantifiability, verifiability and functionality. This tactic of borrowing categories from the sciences is part of a larger tactical turn that we may call “the scientification of the humanities”. The new field of the digital humanities, in particular, is a central site for this turn. With a focus on digital humanities practices, this article aims to describe the tactical meanings, in the humanities, of the borrowed concepts data, collaboration and laboratory, all of which strategically frame the humanities as a practical, innovative and profitable field. Ultimately, I show that the trajectory of scientification in the humanities follows a path from concepts to transformation.

Humanistyka: Pracownia, Centrum czy Laboratorium?

Właśnie ukazał się długo wyczekiwany numer “Tekstów Drugich” (1/2017) pod hasłem “Nowa Humanistyka”, a w nich mój artykuł pt. Humanistyka: Pracownia, Centrum czy Laboratorium?

Zapowiedź numeru:
Nowy numer o nowej humanistyce, a w nim: Kil, Małczyński i Wolska piszą o „laboratoryzacji” humanistyki, Nycz o głównych nurtach nowej humanistyki na świecie, Czapliński o najważniejszych propozycjach badawczych w humanistyce ostatniej dekady, Skrendo o naukowym statusie badań humanistycznych, Łebkowska o autorefleksyjności współczesnej humanistyki, Koziołek o nowej propozycji humanistyki literaturoznawczej, Domańska o sprawiedliwości epistemicznej w humanistyce zaangażowanej, Rewers o koncepcji ‘kulturynatury’, Pawlicka o transformacji strukturalnej humanistyki, a do Nowej Humanistyki krytycznie odnosi się Bielik-Robson. Ponadto: Sendyka o humanistyce forensycznej wrażliwości, Kobielska o problemie zaangażowania w kulturoznawczych badaniach nad pamięcią, Dauksza o realizmie afektywnym, Kuziak o polityczności polskiej humanistyki, Tabaszewska o literaturoznawstwie służebnym, a Cieński o nowej humanistyce i problemie ciągłości tradycji. W numerze również: Momro o epistemologii anachronizmu, Sugiera o praktykach kontrfaktualnych, Żychliński o przemianach współczesnych fikcji literackich, Żylińska o istnieniu obrazów „po człowieku”, Shallcross o praktykach hybrydowego zespolenia cytatu z jego materialnym nośnikiem, Rejniak-Majewska o roli tytułów w sztuce abstrakcyjnej, Antonik o społecznym życiu literatury, Neuger o problemach z przekładem tego, co lokalne w poezji, Rakowski o nowy polach poznawczych w antropologii oraz Barcz na temat nowej pamięci o powodzi. Ponadto artykuły o humanistyce cyfrowej: Szczęsna pisze o humanistyce wobec rozwoju technologii cyfrowych, a Maryl odpowiada na pytanie, kim są polscy humaniści cyfrowi. Publikujemy także: tłumaczenia – Segal o piśmienności kulturowej oraz Morettiego o specyfice pracy we współczesnym laboratorium literackim, rozmowę z Joanną Rajkowską na temat projektu Samobójczynie oraz recenzje, w tym – Góreckiego o Encyklopedii gender.

Poniżej zamieszczam streszczenie mojego artykułu:

Wzrost popularyzacji laboratoriów humanistycznych zmusza do zastanowienia się nad źródłem, znaczeniem i konsekwencją transformacji strukturalnej humanistyki. Założeniem szkicu jest zanaalizowanie relacji pomiędzy miejscem prowadzenia badań a zmianami funkcjonalnymi i metodologicznymi. Tezą artykułu jest stwierdzenie, że każdorazowa zmiana miejsca w historii humanistyki jest strategią instytucjonalną, podejmowaną w odpowiedzi na aktualne w danym czasie wyzwania. Celem jest zatem prześledzenie sytuacji i czynników, które doprowadziły do ukonstytuowania się laboratoriów humanistycznych. Omówione są następujące zjawiska: korporacjonizm uniwersytetu, kryzys humanistyki, unaukowienie humanistyki oraz rozwój humanistyki cyfrowej. Po przeglądzie warunków zewnętrznych, analizie i porównaniu poddane zostają trzy miejsca humanistyki: pracownia, centrum oraz laboratorium. Twierdzi się, że zmiana miejsca oznacza budowanie nowych struktur i nowych porządków władzy. Stąd tworzenie laboratoriów uważa się za część zwrotu taktycznego w humanistyce. [U. Pawlicka, Humanistyka: Pracownia, Centrum czy Laboratorium? “Teksty Drugie” 1 (2017)]

Zapraszam do lektury!

ACLA 2016!

In this year the American Comparative Literature Association’s Annual Meeting took place at Harvard University in Cambridge on March 17-20. Big conference gathered nearly 3000 people from over the world. Nearly 270 seminars were divided into four streams. The various topics of seminars were related to different studies at the crossroads of the humanities and other fields, such as affect studies, queer studies, global studies, trauma studies, immaterial studies, sleep studies, popular culture, digital humanities, big data, data surveillance, animal studies, zoopoetics, dance, capitalism and slavery, performance, photography, postcolonialism, cartography etc.

My own presentation was the part of the seminar “Public Humanities in the Digital Age”. I was talking about bringing categories from science into humanities practice and its implication for the public humanities. It was nice to see that my topic attracted listeners’ attention and encouraged them to comments and discussion. This is the first part of my research devoted to the shifts in the humanities, ‘scientification’ of the humanities and  laboratory-based model for the humanities work. Nowadays, I have prepared an article for publication, based on my presentation. I hope it will be released successfully very soon. Next, I plan to investigate new methods of humanities research, conducting not in ‘office’ anymore, but in the ‘humanities labs’ implying new ways of work. So stay tuned!

Researchers in the humanities have been looking for new tools and strategies to overcome what has been called, in recent years, a crisis. According to these efforts, it is possible to change prevailing views that the humanities represent arcane or irrelevant fields by changing frames in ways that show the humanities to be useful, accessible, and actionable. Specifically, researchers have been claiming for the humanities frames and concepts from the sciences – for example, the idea of humanities ‘labs’ – that signal quantifiability, verifiability, and functionality. Increasingly, this ‘scientification of humanities’ is a crucial strategy to obtain grant funding and public support for research. (For example, NEH Digital Humanities Start-Up Grants require a ‘data management plan’, a fairly novel requirement for humanities research.). Following the lead of Lev Manovich’s question “The Science of Culture?”, this paper examines the effect upon the humanities of the importation of terms from science such as laboratory, project, data, collaboration, data visualization, and analytics. The digital humanities, more than any other domain of the humanities, illustrates the processes by which the humanities in the 21st century seeks to become ‘public’: accessible (the publication of work-in-progress on the Internet), functional (providing digital tools for research), comprehensible, and attractive (aesthetic data visualizations).

Czas na laboratorium

Graficzny komentarz do wyników konkursu Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki z części “Rozwój” (2016). 3 projekty na 53 zawierają w tytule określenie “laboratorium”. Wydawać by się mogło, że to nic nie znaczy, w końcu to “tylko” trzy. Jednak co robi termin “laboratorium” w humanistyce? Nadaje projektowi charakter innowacyjny, eksperymentalny i praktyczny? Czy to nowe podejście humanistyczne, nowe narzędzie badawcze czy nic innego jak strategia polityczna? Powstanie laboratoriów humanistycznych, określanych częściej jako “laby”, wiąże się z rozwojem humanistyki cyfrowej, która z kolei – jak zauważa Richard Grusin w swoim ciekawym artykule “The Dark Side of Digital Humanities: Dispatches from Two Recent mla Conventions” – przypadkowo (?) pojawiła się wraz z nasileniem kryzysu ekonomicznego w humanistyce…

O idei laboratorium w humanistyce pisałam w artykule “To nie jest muzeum, to jest laboratorium” (“Czas Kultury” 2/2015), a obecnie pracuję nad tekstem poświęconym różnicom między następującymi pojęciami, stosowanymi w odniesieniu do miejsca prowadzonych badań humanistycznych: “pracownią/zakładem”, “centrum” i “laboratorium”. Moim celem jest odpowiedzenie między innymi na pytanie o to, jak dane pojęcia implikują zmiany strukturalne, metodologiczne pracy i ekonomiczne.

Podsumowując: laboratorium wkracza do Polski.