Humanities Commons

The Modern Language Association launched a project of Humanities Commons which is a nonprofit network where humanities scholars can create a professional profile, discuss common interests, develop new publications, and share their work. The network is open to anyone working in or adjacent to the humanities.

Humanities Commons was designed by scholarly societies in the humanities to serve the needs of humanists as they engage in teaching and research that benefit the larger community. Unlike other social and academic communities, Humanities Commons is open-access, open-source, and nonprofit. It is focused on providing a space to discuss, share, and store cutting-edge research and innovative pedagogy—not on generating profits from users’ intellectual and personal data.

The network also includes the Commons Open Repository Exchange (CORE) which is a full-text, interdisciplinary, non-profit social repository designed to increase the impact of work in the Humanities.

I have already logged in the network, so let’s experience a new platform for the humanities!

More about Humanities Commons: https://hcommons.org/about/

Recenzja “Przekazu digitalnego”

W pierwszym numerze “Przeglądu Kulturoznawczego” (1/2016) można przeczytać recenzję książki naukowej pt. Przekaz digitalny. Z zagadnień semiotyki, semantyki i komunikacji cyfrowej (red. Ewa Szczęsna, Universitas, Kraków 2015). Agnieszka Przybyszewska w swoim tekście O klikaniu w odświeżoną teksturę, czyli od teorii do analizy digitalnej fikcji (i innych przekazów) po polsku bardzo pozytywnie wyraża się o publikacji, która wprowadza na polski grunt badań cyfrowych nowe rozpoznania dotyczące sfery semiotycznej i komunikacyjnej.

“Jednocześnie prezentowane w publikacji interpretacje, skupione w dużej mierze na innowacji komunikacyjnej, jaką wprowadza możliwość interakcji, po wielokroć nawiązują do kategorii interfejsu i problemów dookolnych. Zaproponowana rewizja poetyki i komunikacji wysuwa na plan pierwszy semantyczną nośność realnej (nierzadko cielesnej) partycypacji użytkownika w tworzeniu ostatecznej wersji przekazu, kwestię niezwykle aktualną w światowych dyskusjach, w Polsce niekoniecznie dobrze dotychczas rozpoznaną, zwłaszcza w literaturoznawczym, a także semiotycznym kontekście”.

Każdy rozdział publikacji poddany jest rzetelnej recenzji na tle światowych badań (głównie amerykańskich) poświęconych literaturze i komunikacji cyfrowej. Przywołane są takie nazwiska jak Alice Bell, Lori Emerson, Johanna Drucker, Jessica Pressman, i wiele innych.

Przybyszewska poddaje również analizie moje artykuły naukowe zawarte w tej publikacji, między innymi Wstęp do cybersemiotyki oraz Literatura cyfrowa a literackość i komunikacja literacka. O drugim tekście wypowiada się następująco:

“W kolejnym szkicu Pawlicka, odświeżając Fishowskie pytanie „czy na tych ćwiczeniach jest tekst?” (sprowadzając je do formuły: „czy na tych ćwiczeniach jest literatura?”), interesująco kreśli panoramę problemów z defi niowaniem i charakteryzowaniem literackości w zdigitalizowanej komunikacji literackiej. Autorka, wychodząc od przypomnienia, jak w ogóle bywała ona opisywana (z uwzględnieniem i nowszych ujęć), prowadzi czytelnika ku teoriom jej rozmywania, wskazując – słusznie chyba – na istotny w rozważaniach o współczesności kontekst kategorii postmedialności. Jednocześnie podkreśla instytucjonalny i intencjonalny charakter cyfrowej literackości”.

Mam nadzieję, że publikacja pod red. Szczęsnej pobudzi badaczy do dalszych analiz literatury cyfrowej (i nie tylko), eksploracji nowych przestrzeni i rewizji dotychczasowych rozpoznań. Tymczasem zapraszam do lektury książki Przekaz digitalny!